(पु.) [फा. सखून्] शब्द. “ही दानाई ईश्वरांनीं ज्यास बक्शीस केली त्यांचे सखुनाची पास ठेवणें लाजीम” (राजवाडे ५।८६). “विजरई लोक सखुनास गुन्तावयाचे नव्हेत” (राजवाडे १०।२८०). “हे मोहिबां नजीक पोहोंचल्यावर मूं-ज़बानी दोस्तीचे सकून अयान करितील” (पारसनीस-ब्रच २४).